กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 127 สวรรค์! ฟันของเจ้าโก่วจื่อร่วงหมดปากแล้ว!
“ใช่ แบบนั้นแหละ อดทนไว้ อย่าเพิ่งล้มลงไป ถ้าล้มลงไปตอนนี้ความพยายามทั้งหมดจะสูญเปล่า”
จิตสำนึกของเสี่ยวฉินชวนเริ่มเลือนรางลงแล้ว
อันที่จริงการแสดงออกของเสี่ยวฉินชวนในวันนี้ได้สยบคนคลั่งยุทธ์ไปอย่างราบคาบแล้ว ทว่าคนคลั่งยุทธ์อยากรู้ว่าขีดจำกัดของเสี่ยวฉินชวนอยู่ที่ไหน จึงไม่ได้บอกเขาว่าเขาผ่านเกณฑ์ไปนานแล้ว
สมกับที่เป็นผู้มีเส้นลมปราณทั้งแปดเปิดสมบูรณ์ อัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบร้อยปี พรสวรรค์ด้านมรรคยุทธ์นี้เรียกได้ว่าทะลุขีดจำกัดไปไกล
ทว่าเขาอยากรู้ว่าขีดจำกัดของเสี่ยวฉินชวนอยู่ที่ใด จึงจงใจกระตุ้นเสี่ยวฉินชวนเพื่อดูว่าเขาจะยืนหยัดได้ถึงระดับไหน
ทว่าความทรหดของเสี่ยวฉินชวนทำให้คนคลั่งยุทธ์อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ ทั้งมีพรสวรรค์และขยันหมั่นเพียรเช่นนี้ คำว่าสวรรค์ตอบแทนผู้ขยันหมั่นเพียรไม่ใช่คำกล่าวอ้างที่ว่างเปล่าอีกต่อไป
เมื่อมีพรสวรรค์แล้ว ความขยันหมั่นเพียรต่างหากคืออาวุธที่แท้จริง มิเช่นนั้นก็คงเหมือนกับข้างบ้าน เจ้าหนูเกาสื่อที่ทำได้ถึงขนาดนอนเพียงวันละสามชั่วยาม แต่น่าเสียดายที่อาจารย์หว่านเห็นเขาแล้วยังอดปวดฟันไม่ได้
ทว่าอาจารย์หว่านก็ถือว่ามีมาดของอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงจริง ๆ มาถึงขั้นนี้แล้วเขายังไม่ตำหนิเกาสื่อเลย
สิ่งนี้ทำให้ความประทับใจที่คนคลั่งยุทธ์มีต่อเขาดีขึ้นเล็กน้อย นิสัยเช่นนี้พอจะรับหน้าที่เป็นอาจารย์ของศิษย์ตนได้