กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 97 โง่ไม่เป็นไร แต่ห้ามโกหก
“ฝ่าบาท ลองคิดดูสิว่าเหตุใดตอนนั้นเราถึงส่งสิงเฟยไปซีหนิง?”
ก็เพียงเพื่อสั่งสอนมหาปรมาจารย์วรรณศิลป์ผู้นี้ที่ดันแส่ไม่เข้าเรื่อง จนทำให้อินหรูหลิ่งสร้างผลงานและกลับเมืองหลวงได้อย่างราบรื่น
ตอนที่เขาอยู่ซีหนิง วิธีการที่เราใช้ก็ไม่ได้นับว่าร้ายแรงอะไร แต่พอเขามาถึงเมืองหลวง เรื่องมันก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ฝ่าบาทก็รู้ว่าชื่อเสียงของเขาในเมืองหลวงเป็นอย่างไร หากเหล่าบัณฑิตรู้ว่ายอดกวี ‘เสี่ยวไป๋’ แท้จริงแล้วก็คือเขา ชื่อเสียงของเขาคงพุ่งทะลุฟ้าไปแล้ว”
“มีอะไรจะพูดก็พูดมาตรง ๆ อย่ามาอ้อมค้อมกับฉัน”
องค์รัชทายาทมองตั่งอวิ๋นที่กำลังลำพองใจตรงหน้า อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ที่ปรึกษาตั่งอวิ๋นรีบเก็บท่าทีลำพองใจนั้นทันที
“ความจริงมีอยู่ข้อเดียว คือท่านบัณฑิตผู้นี้ไม่ได้มีความแค้นเคืองกับฝ่าบาทแต่แรก ที่ผ่านมาเป็นเพียงเพราะคำยุยงของฉินหรานและสิงเฟยที่บังตาฝ่าบาทไว้
หากฝ่าบาทสามารถให้เกียรติผู้มีความสามารถและเชิญท่านบัณฑิตมาเป็นที่ปรึกษา บัณฑิตทั่วหล้าจะต้องยอมสยบ ถึงตอนนั้นองค์ชายสองคงไม่ใช่คู่แข่งของฝ่าบาทอีกต่อไป”
ได้ยินดังนั้น องค์รัชทายาทอดไม่ได้ที่จะดวงตาเป็นประกาย จริงด้วย ตัวเขากับเซียนตกสวรรค์ผู้นี้ไม่ได้มีความแค้นต่อกันเสียหน่อย