กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 96 จริง ๆ แล้ว นี่คือโอกาสสวรรค์ประทาน!
“อาจารย์ ท่านกำลังพูดเรื่องอะไร? ผมน่ะโง่มาก อาจารย์ที่บ้านต่างก็บอกว่าผมเป็นพ่อเป็นพยัคฆ์บุตรเป็นสุนัข ไม่ได้สืบทอดพรสวรรค์เชิงวรรณศิลป์มาจากท่านพ่อเลยสักนิด”
เห็นความผิดหวังบนใบหน้าของเสี่ยวฉินชวน เหลียงฝานก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงปราณวรรณศิลป์ที่เขาเก็บรวบรวมไว้คราวก่อน ของสิ่งนี้น่าจะมีประโยชน์บ้างกระมัง?
เหลียงฝานคิดได้ดังนั้นในใจก็ตัดสินใจได้ทันที เขาไม่ลังเลอีกต่อไป เตรียมจะนำปราณวรรณศิลป์ใส่เข้าไปในร่างของเสี่ยวฉินชวนก่อน
ทว่าที่นี่คือสวนหลังหอฝาน หากผลีผลามถ่ายปราณวรรณศิลป์เข้าสู่ร่างเสี่ยวฉินชวนที่นี่ เกรงว่าอาจเกิดปฏิกิริยาบางอย่างขึ้น ดังนั้นกลับไปที่พักของตนแล้วค่อยดำเนินการเรื่องนี้จะสะดวกกว่า
เหลียงฝานสัมผัสสถานการณ์ที่พักของตนอีกครั้ง ดีมาก เจ้าสองตัวน่ารำคาญอย่างอีอี้และฉินฮุยไม่ได้อยู่ที่นั่นในเวลานี้ ไม่รู้ว่าไปที่ไหนกัน
“เสี่ยวฉินชวน ไปเถอะ พวกเราห่อของกลับไปกินที่บ้านกัน”
“ทำไมล่ะครับ?”
เสี่ยวฉินชวนทำหน้ามึนงง เมื่อครู่ยังบอกว่าจะออกมาทานข้าวเปลี่ยนบรรยากาศอยู่เลย ตอนนี้กลับจะห่อกลับบ้าน เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเหลียงฝานถึงทำเช่นนั้น
ทว่าด้วยความเชื่อใจที่มีต่อเหลียงฝาน แม้ปากจะถามว่าทำไม แต่ร่างกายกลับลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างว่าง่าย