Chapter 0093

ตอนที่ 93 เสียงก้องปราชญ์วรรณศิลป์ห้าครั้ง บทกวีไร้ผู้เทียบ!

ทันทีที่ฉินฮุยเอ่ยปาก เหล่าจิ้นซื่อและราชบัณฑิตคนอื่น ๆ ก็เริ่มพากันอวยบทกวีของหลิ่วชิงอย่างออกหน้าออกตา ทั้งบอกว่าอานุภาพดั่งพยัคฆ์ ทั้งบอกว่าเป็นเยาวชนผู้มีกระดูกเหล็กกล้า หลิ่วชิงฟังแล้วแทบอยากจะหน้าแดง นี่มันคำชมอะไรกันเนี่ย

นักศึกษาจากเจียงโจวหน้าดำคร่ำเครียดไปแล้ว ทั้งที่บทกวีของตนเหนือกว่าหลิ่วชิงแท้ ๆ

น่าเสียดายที่ไม่มีใครสนใจเขา เขาทำได้เพียงเดินคอตกกลับไปยังที่นั่ง แล้วกระดกสุราแก้กลุ้มอึกใหญ่

ผลคือเพราะดื่มเร็วเกินไป เขาจึงสำลักจนไอ ทำให้เหล่าราชบัณฑิตที่กำลังอวยหลิ่วชิงด้วยความรู้สึกผิดและจนใจหันมามองทันที

เป็นอะไรไป เจ้าเด็กนักศึกษาตัวเล็ก ๆ อย่างเจ้ามีความเห็นต่อการที่ข้าชมหลิ่วชิงงั้นหรือ

เมื่อเห็นเหล่าราชบัณฑิตจำนวนมากหันมามอง นักศึกษาข้างกายเขาก็รีบถอยห่างออกไปทันที “ข้าไม่สนิทกับเขา ท่านผู้ใหญ่โปรดอย่าเข้าใจผิด”

ไม่ว่าคนอื่นจะมีปฏิกิริยาอย่างไร หลิ่วชิงก็เดินมึนงงกลับมายังที่นั่งของตน นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ ๆ เขาถึงถูกชมเสียยกใหญ่

บทกวีของเขาก็แค่ระดับกลางเท่านั้น อย่าว่าแต่จะเป็นบทกวีไร้ผู้เทียบเลย แม้แต่บทกวีของนักศึกษาเจียงโจวเมื่อครู่ เขายังเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ทว่านี่เป็นเพียงเหตุการณ์เล็กน้อยเท่านั้น เมื่อการชุมนุมวรรณศิลป์ดำเนินต่อไป ก็มีนักศึกษาทยอยออกมาอ่านบทกวีของตนอย่างต่อเนื่อง