กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 72 เจ้าหัวเราะไปทำไม? เอาของมาให้ข้า!
เมื่อหร่านอี้ได้สติขึ้นมา เขาก็เอ่ยปากเรียกอาจารย์ออกมาอย่างเลือนราง รอจนกระทั่งเขาเริ่มตื่นตัวขึ้นเล็กน้อย จึงพบว่าเหลียงฝานก็อยู่ที่นี่ด้วย เขาจึงรีบลุกขึ้นนั่งแล้วทำความเคารพเหลียงฝานทันที
“ท่านอาจารย์!”
เหลียงฝานโบกมือเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องมากพิธี จากนั้นจึงเหลือบมองจวินเปี๋ยหลี ซึ่งจวินเปี๋ยหลีย่อมเข้าใจความหมายของเขาดี จึงเอ่ยปากกับหร่านอี้โดยตรง
“อี้เอ๋อร์ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ดีมากครับ ผมรู้สึกว่าตัวเองเต็มไปด้วยพลัง ผมสามารถสู้คนเดียวได้สิบคนเลย!”
หร่านอี้มีสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่ง ความแข็งแกร่งของร่างกายเขาไม่ได้เพิ่มขึ้นแค่สองเท่าเท่านั้น แม้แต่ปราณภายในร่างกายก็ยังทะลวงผ่านและเปลี่ยนเป็นพลังอั้นจิ้งอย่างสมบูรณ์แล้ว!
ข้าทะลวงผ่านพลังอั้นจิ้งแล้ว!
เหลียงฝานเองก็รู้สึกสนใจไม่น้อย เจ้าเด็กนี่กลับฝึกฝนขอบเขตกระบี่คมซึ่งเป็นด่านแรกของระดับห้ากระบี่ที่เขาแต่งขึ้นมามั่ว ๆ จนสำเร็จ คิดดูแล้วก็น่าขบขันจริง ๆ
“พูดมากเสียจริง ไม่กลัวท่านอาจารย์หัวเราะเยาะเอาหรือไง”