กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 31 การแสดงระเบิดฉากหนึ่ง
“ฉันหมายถึง นายอยากเป็นวีรบุรุษไร้เทียมทานที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า เพื่อช่วยเหลือลูกแกะหลงทางเหล่านั้นไหมล่ะ”
“หา!?”
“อะไรกัน นายจะออกโรงตอนนี้เลยไหมล่ะ!?”
เหลียงฝานมองจวินเปี๋ยหลีที่ทำหน้ามึนงงแล้วอดส่ายหัวไม่ได้ เจ้าหมอนี่ทะลวงผ่านระดับยอดปรมาจารย์แล้วสมองฝ่อไปแล้วหรือไง สิ่งที่เขาพูดชัดเจนขนาดนี้ยังไม่เข้าใจอีกหรือ
“นายไม่ได้บอกว่าอยากพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองหรอกเหรอ? ถ้านายออกไปตอนนี้แล้วรวบเอาความดีความชอบเรื่องกำจัดระเบิดอสนีทั้งหมดมาไว้ที่ตัวเอง นายก็พิสูจน์ได้แล้วไม่ใช่หรือว่านายไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนิกายบัวขาว”
จวินเปี๋ยหลีได้ยินดังนั้นดวงตาก็เป็นประกาย ใช่แล้ว หากเขาสามารถทำให้ผางถิงเหวินและคนอื่นๆ เห็นว่าเขาจัดการกับนิกายบัวขาวอย่างเด็ดขาดขนาดนี้ ต่อให้ตอนนี้ยังอธิบายเรื่องการตายของผู้อาวุโสชิวไม่ได้ แต่อย่างน้อยนี่ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับนิกายบัวขาว
“อาจารย์ แต่ผมจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่านี่เป็นฝีมือผม? เพราะเรื่องนี้มันไม่มีหลักฐานยืนยันด้วยปากเปล่า”
“เรื่องนี้ยังไม่ง่ายอีกหรือ?”
พูดจบ เหลียงฝานก็นำระเบิดอสนีออกมาจากมิติสุเมรุบรรจุเมล็ดที่ได้มาจากหออี๋ชุน