Chapter 0010

ตอนที่ 10 ยอดปรมาจารย์ฮว่าจิ้น น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!

คืนนี้เมืองอำเภอซีหนิงบรรยากาศตึงเครียด กลิ่นอายที่คล้ายกับการทะลวงผ่านระดับยอดปรมาจารย์ทำให้ทุกฝ่ายเคลื่อนไหว เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ไม่หยุดหย่อน

ชาวเมืองที่พักผ่อนอยู่ในบ้านได้ยินเสียงชาวยุทธ์เหาะเหินผ่านหลังคาเป็นระยะ ต่างหวาดกลัวจนต้องหลบอยู่ในบ้านไม่กล้าส่งเสียง

เหลียงฝานเองก็เริ่มรำคาญใจ ช่างเถอะ เขาประเมินสรรพคุณของสุราผลไม้ต่ำไป แน่นอนว่านี่เป็นผลจากการที่จวินเปี๋ยหลีสั่งสมมานาน สุราผลไม้เป็นเพียงฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยให้เขาฝ่าคอขวดไปได้

เหลียงฝานไล่เสี่ยวไป๋เจ้าสุนัขตัวนั้นเข้าไปในห้อง หากมีใครตาไม่ถึงบุกเข้ามาในลานบ้านแล้วเผลอทำร้ายมันเข้า เขาคงไม่มีที่ไปเรียกร้องความเป็นธรรม

จวินเปี๋ยหลีที่กำลังนั่งสมาธิโคจรพลังอยู่ ณ เวลานี้ไม่รับรู้เรื่องราวภายนอก จิตใจทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการฝ่าคอขวด ยิ่งทำให้เหลียงฝานรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

เขาเองยังกังวลว่าความเคลื่อนไหวจะใหญ่เกินไป แต่เจ้าตัวกลับทะลวงผ่านอย่างสบายใจ นี่เขากลายเป็นผู้พิทักษ์ให้มันไปแล้วหรือ?

ทั้งมอบวาสนาให้ยังต้องคอยปกป้องมันอีก บทแบบนี้ไอ้นักเขียนเฮงซวยที่ไหนเป็นคนแต่งกัน ดูท่าแล้วจวินเปี๋ยหลีต่างหากที่เป็นบุตรแห่งสวรรค์ ใช่ไหมล่ะ!?

หลังจากผ่านช่วงเวลาตอบสนองนี้ไป ชาวยุทธ์ที่รวมตัวกันอยู่ในอำเภอซีหนิงจำนวนไม่น้อยก็รีบตรงมาที่ตรอกอูอี

“อาจารย์ พวกเราจะเข้าไปข้างในไหมครับ?”