กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 9 เจ้าไม่ใช่สุนัข เจ้ามันเป็นพวกจอมกะล่อนตัวจริง!
ในวินาทีที่เหลียงฝานเปิดประตู เขาก็วางใจลงได้ เพราะเขาได้ยินเสียงหัวใจของเสี่ยวไป๋ เจ้าตัวแสบนี่แสดงได้แนบเนียนดีจริง ๆ
เหลียงฝานไม่ได้แม้แต่จะมองสภาพในลานบ้าน เขาปิดประตูให้เรียบร้อย วางซาลาเปาที่ซื้อมาไว้บนโต๊ะหิน จากนั้นจึงเดินไปข้างกายเสี่ยวไป๋
“เจ้าสุนัขโง่ ถูกคนตีสลบง่ายดายขนาดนี้เชียว”
เหลียงฝานตรวจสอบจนแน่ใจว่าเสี่ยวไป๋ไม่เป็นไร จึงค่อยเบนสายตาไปมองผู้บุกรุก
เหลียงฝานยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ชายพเนจรที่นอนอยู่บนพื้นก็ใช้เศษผ้าที่ฉีกออกมาพันแผลของตนเองพลางกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวล พอฉันจัดการแผลเสร็จ พักสักครู่ก็จะไปแล้ว”
เหลียงฝานเหลือบมองชายพเนจรผู้นั้น ใช่แล้ว เขาคือชายพเนจรที่ถูกไล่ออกจากโรงน้ำชาคราวก่อน เหลียงฝานสัมผัสได้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่าเขาไม่ธรรมดา
เหลียงฝานเอนตัวลงนอนบนเก้าอี้โยกอย่างเป็นธรรมชาติ ชายพเนจรในใจรู้สึกแปลกประหลาดเล็กน้อย ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยคราบเลือด แต่บัณฑิตผู้นี้กลับไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย บัณฑิตทุกคนหัวโบราณหรือว่าโง่เขลากันแน่?
“พวกชาวยุทธ์พเนจรที่ตายข้างถนนเมื่อวานนี้ เป็นฝีมือคุณงั้นหรือ?”
“อืม พวกเขาจะฆ่าฉัน ฉันก็เลยฆ่าพวกเขาเสีย”