กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 144 มีเงินก็เอาแต่ใจ
อีกทั้งจนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่เคยเห็นหน้าตาของนายท่าน คนที่ติดต่อกับเขาส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนสนิทที่นายท่านส่งมา
พ่อบ้านกวักมือ เรียกให้องครักษ์ที่อยู่ไกล ๆ ออกมา
ประตูจวนถูกเปิดออกเป็นช่องเล็ก ๆ พ่อบ้านเอี้ยวตัวไปมองคนที่อยู่หน้าประตู มองจากล่างขึ้นบน สิ่งแรกที่เห็นคือเสื้อคลุมตรงสีแดง ดูไม่น่ามีอะไรพิเศษ แต่สายตาพ่อบ้านไว เขาสังเกตออกว่ารองเท้าที่คนคนนี้สวมเป็นรองเท้าข้าราชการ นี่มันคนของทางการ!
พ่อบ้านแทบจะตั้งตัวได้ในทันที เขาแสร้งยิ้มพลางพูด “โอ๊ย ท่านข้าราชการ! ไม่ทันรู้ว่าท่านจะมาเยือนกลางดึก ข้าไม่ได้ออกไปต้อนรับแต่ไกล หวังท่านจะยกโทษให้”