ตอนที่ 125 ข้าเป็นโรคตาร้อน

ตอนที่ 125 ข้าเป็นโรคตาร้อน

คำตอบนี้ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้

องค์หญิงหลินหยางบอกลาท่านยาย แล้วเดินตรงไปยังขบวนรถม้าของตน

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็บังเอิญพบกับองค์หญิงสี่ที่แอบดูเรื่องสนุกอยู่

องค์หญิงหลินหยางไม่สนใจนาง ฝีเท้าไม่หยุดก้าวไปข้างหน้า

แต่องค์หญิงสี่กลับปรี่เข้ามา ยิ้มร่าพลางเอ่ย “นึกไม่ถึงว่าพี่สาวคนโตที่องอาจผึ่งผายมาโดยตลอด จะมีเวลาที่ต้องก้มหัวขอโทษผู้อื่นเช่นนี้ด้วย ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก”

องค์หญิงหลินหยางเหลือบมองนางแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “ทำผิดก็ควรขอโทษ หรือว่าซูเฟยมิได้สั่งสอนเจ้าเช่นนี้?”