กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 110 เนื้อเยอะเชียว
หลานเหย่เสริมด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ที่บ้านพวกเรา ไม่มีใครกล้าพูดเรื่องรูปร่างของนางหรอก”
ฉีเม่าได้สติ คุกเข่าไถลไปกับพื้นในชั่วพริบตา “เทียนเทียน บรรพชนตัวน้อย เจ้าตัวน่ารัก ภูตน้อย... พี่ชายฉีเม่าไม่ได้หมายความอย่างนั้น พี่ชายกำลังจะบอกว่า... มิน่าเล่าเจ้าถึงได้น่ารักเพียงนี้ เมื่อครู่พี่ชายปากพล่อยไป ขออภัยด้วย ขออภัยจริง ๆ!”
เด็กสาวตัวน้อยหลานเทียนมิใช่คนโง่เขลา อีกฝ่ายล่วงเกินนาง การขออภัยย่อมเป็นสิ่งที่เขาสมควรทำ ทว่าการจะให้อภัยหรือไม่ เป็นสิทธิ์ของนางเอง
ดังนั้น “ฮึ่ม!”
นางก้าวขาป้อม ๆ สั้น ๆ หันหลังแล้ววิ่งหนีไปทันที
นางไม่มีทางให้อภัยเด็ดขาด!
ความครึกครื้นของเรือนจ้านฉี แม้อยู่ไกลลิบก็ยังได้ยินเสียงและได้กลิ่นลอยมา