165 - บทที่ 165 ความตื่นตะลึง

บทที่ 165: ความตื่นตะลึง

-----------------------------------------

ทว่าภายใต้ฝ่ามือของบรรพชนตี้เหริน กลับไร้ซึ่งเงาของโม่หยวน

ในวินาทีสุดท้าย โม่หยวนอาศัยจังหวะสิริรวมหลบหลีกการโจมตีอันตรายถึงชีวิตนั้น ก่อนจะพุ่งตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว

ในยามนี้ สภาพร่างกายของโม่หยวนเรียกได้ว่าวิกฤตเต็มที แผ่นหลังของเขาบุบยุบลงจากการถูกโจมตีอย่างหนักหน่วง อีกทั้งหน้าอกยังยุบตัวลงจากการถูกเตะเข้าอย่างจัง

สภาพของเขาดูน่าเวทนา บาดแผลฉกรรจ์ปรากฏอยู่ทั่วร่าง แม้จะมีพลังระดับสวรรค์ แต่ก็มิอาจทนทานต่อการทารุณเช่นนี้ได้

เขากำลังเข้าใกล้ขีดจำกัด สภาวะภายในร่างกายย่ำแย่ถึงขีดสุด เขาทำได้เพียงใช้สัญชาตญาณในการหลบหลีกเท่านั้น

บรรพชนตี้เหรินมองเห็นสถานการณ์ที่จนตรอกของอีกฝ่าย จึงเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้า ก่อนจะยกมือขึ้นหมายจะโจมตีซ้ำอีกครั้ง