เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 112 ออกเดินทาง “อย่างไม่เต็มใจ”
“แฮ่ก แฮ่ก~”
บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ ผู้มีผมหยิกสีน้ำตาลก้าวเท้าใหญ่คู่นั้นวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดหย่อน เขาแลเห็นแกนดัล์ฟและพวกพ้องที่กำลังหยุดพักอยู่ข้างชายป่าผืนนั้นแต่ไกลแล้ว
แกนดัล์ฟและเหล่าคนแคระเหล่านี้ นับว่าเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืน มิได้รั้งอยู่ไชร์นานนัก พอกินดื่มจนอิ่มหนำก็ออกเดินทางทันที
ยามที่แสงตะวันอบอุ่นลำแรกของไชร์สาดส่องลงบนใบหน้า บิลโบจึงค่อยตื่นขึ้นมา เมื่อมองดูโพรงแบ็กเอนด์อันว่างเปล่า บิลโบรู้สึกราวกับว่าหัวใจในทรวงอกแทบจะกระดอนออกมาข้างนอก
การผจญภัย! นี่คือสิ่งที่ตนเองเฝ้าถวิลหามาตั้งแต่เล็กจนโต ทว่าตนกลับปฏิเสธมันไปเสียดื้อ ๆ เช่นนี้ รายชื่อลงนามขนาดยาวเหยียดที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร ล้วนกำลังบอกเขาอย่างแจ่มชัดว่าเรื่องราวทั้งหมดเมื่อคืนมิใช่ความฝัน
ไม่ได้การ! ต้องตามแกนดัล์ฟให้ทัน! ในเมื่อการผจญภัยเป็นสิ่งที่ตนถวิลหา ในเมื่อตนอยากจะไขว่คว้า อยากจะจารึกตำนานของตนขึ้นมา เหตุใดจึงไม่ทำเล่า เหตุใดจึงต้องนอนเอกเขนกอยู่ในพื้นที่สุขสบายอันสงบสุขของตนเองด้วยเล่า