เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 104 คนถูกฟ้าผ่าจนโง่งมไปแล้วรึ?
“ตะวันยามอัสดงงดงามไร้ขอบเขต เพียงแต่ใกล้พลบค่ำเสียแล้ว” หงอี้มองดูเหวินเฉินที่นั่งขัดสมาธิอยู่ใจกลางลานฝึกยุทธ ภายในใจบังเกิดความสะท้อนใจนับไม่ถ้วน
โหวอู่เวิน กลิ่นอายพลังนับวันยิ่งเสื่อมถอยลงไปทุกที ทว่าเขาก็ยังคงตบไหล่หงอี้ทุกวัน พลางเอ่ยให้กำลังใจ หงอี้รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง แต่ก่อนหงหงเสวียนปฏิบัติต่อเขาไม่ดีเอาเสียจริง ๆ ทว่าบางทีอาจเป็นเพราะยามคนใกล้จะตาย ช่วงนี้หงอี้จึงยิ่งรู้สึกได้ถึงความห่วงใยจากผู้เป็นบิดามากขึ้นเรื่อย ๆ
ระดับตบะแห่งดวงจิตของหงอี้ค่อนข้างลึกล้ำแล้ว เขาสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าระดับตบะของชายวัยกลางคนตรงหน้าเริ่มต่ำลงเรื่อย ๆ กลิ่นอายดวงจิตก็ยิ่งบางเบาลงทุกขณะ
เหวินเฉินเพียงรู้สึกว่าฟังก์ชันจำลองของระบบยังคงใช้งานได้ดีเยี่ยมเช่นเคย...
กลับมาถึงนครหลวงได้เดือนกว่าแล้ว กลิ่นอายของหงหงเสวียนที่เหวินเฉินสวมบทบาทก็ยิ่งอ่อนแอลงทุกที หงอี้เริ่มเกิดความลังเลขึ้นมา เขารู้ดีว่าวรยุทธ์ที่ตนเองฝึกฝนสามารถเยียวยาบาดแผลทางดวงจิตที่หงหงเสวียนได้รับได้