เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 92 สถานที่อันคุ้นเคยแห่งนั้นอีกครา
ท่ามกลางทุ่งกว้างที่มีเพียงแสงดาวสลัวรางสาดส่อง เงาร่างคนสายแล้วสายเล่าค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมาทีละคน พวกเขาคือเหล่าผู้เสพความตายที่สวมหน้ากากอีกาปากแหลมไว้บนใบหน้าและสวมชุดคลุมพ่อมดสีดำขลับ
เหล่าสาวกแห่งความมืดเหล่านี้แหวกอากาศมาจากแดนไกล แปรเปลี่ยนจากหมอกดำสายหนึ่งกลายเป็นร่างมนุษย์อย่างเชื่องช้า จำนวนไม่น้อยคุกเข่าลงบนพื้นแล้ว คอยกราบไหว้อย่างบ้าคลั่งต่อโวลเดอมอร์ที่อยู่เบื้องหน้าโลงศพใบนั้น ณ ใจกลางทุ่งกว้างอย่างไม่หยุดหย่อน
โวลเดอมอร์มองดูเหล่าสาวกที่ทยอยมาถึงเหล่านี้ พลางเอ่ยอย่างเรียบเฉย “ยินดีต้อนรับกลับมา เหล่าสหายของข้า! 16 ปีแล้ว! 16 ปีเต็ม ๆ! ในที่สุดก็ได้กลับมายังโลกใบนี้อีกครั้ง ความมืดมิดนั้นเป็นนิรันดร์ตลอดกาล!”
เขาถือไม้กายสิทธิ์ของตนกวัดแกว่งไปมาอย่างไร้ระเบียบ มองดูเหวินเฉินที่ถูกกักขังอยู่กับที่จนขยับเขยื้อนไม่ได้อยู่เบื้องหน้า
“เดิมทีข้าอยากจะแนะนำเจ้าให้พวกเขารู้จักเสียหน่อย ทว่าได้ยินมาว่าชื่อเสียงของเจ้านั้นแทบจะโด่งดังยิ่งกว่าข้าเสียแล้ว!”
โวลเดอมอร์ผายมือทั้งสองข้างออกแล้วกวาดสายตามองไปรอบด้าน “เด็กชายผู้รอดชีวิตคนนั้น! เด็กชายในตำนานที่เอาชนะข้าได้คนนั้น!”