เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 33 ปริศนาการเลื่อนขั้น
เวลาล่วงเลยไปอีกกว่าครึ่งเดือน แสงตะวันต้นคิมหันต์สาดส่องลงบนภูเขาซงซานผู้ได้สมญาว่าจงเยวี่ย ทอประกายสีทองผ่องอำไพไปทั่วทั้งแถบ
บนภูเขาเส้าซื่อซานใจกลางเทือกเขา เด็กหนุ่มชุดขาวผู้หนึ่งกำลังปีนป่ายขึ้นไปอย่างไม่หยุดยั้ง ยิ่งสูงขึ้นไป ทัศนียภาพรอบด้านก็ยิ่งสงบสงัด เสียงจอแจวุ่นวายของหมู่บ้านเชิงเขาลดน้อยถอยลงไปมาก
เสียงกลองไม้กังวานใสและเสียงสวดพุทธคุณอันไพเราะที่แว่วมาจากขุนเขายิ่งทวีความแจ่มชัดขึ้นทุกที
ตะวันโผล่พ้นหุบเขาซงซาน ระฆังยามเช้าปลุกหมู่วิหคให้ตื่นตระหนก...
ยามก้าวพ้นประตูเขาเข้าสู่อาราม สิ่งปลูกสร้างที่เรียงรายเป็นแถวแนวทำให้เหวินเฉินลายตาอยู่บ้าง เมื่อมองภาพรวมจากประตูเขาไปจนถึงโถงพันพุทธ มีเรือนพักทั้งหมดเจ็ดชั้น รวมถึงเรือนพำนักสงฆ์ ป่าเจดีย์ และสำนักชีบรรพชนรุ่นแรก เป็นต้น
หลังลงทะเบียนที่วิหารราชาสวรรค์อันมีกำแพงแดงกระเบื้องเขียวและบัวหัวเสาลวดลายวิจิตรแล้ว เหวินเฉินจึงค่อย ๆ เดินทอดน่องภายในวัด ซึมซับกลิ่นอายอารยธรรมอันลึกซึ้งของอารามโบราณนับพันปี ทว่าเดินชมได้ไม่นานเท่าใด ก็ถูกเชิญตัวไปยังห้องรับรองข้างหอคัมภีร์
“อาตมาคือเสวียนตู้ ประสิทธิ์ประสาทพรแด่ประสกต้วน ไม่ทราบว่าเหตุใดจึงมาเยือนวัดอันซอมซ่อของอาตมา” ภายในห้องรับรอง พระชราหนวดเคราขาวโพลนหน้าตาเปี่ยมเมตตาผู้หนึ่งประสานมือพนมพร้อมส่งยิ้มบาง ๆ มองมายังเหวินเฉิน