เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 30 กระบี่เทพหกชีพจร
ย่างก้าวคลื่นวารี ถุงเท้าไหมกรีดกรายละอองธุลี เคลื่อนไหวไร้กฎเกณฑ์ คล้ายวิกฤตคล้ายปลอดภัย รุกถอยยากคาดเดา ดั่งจะไปดั่งจะหวนคืน...
“องค์ชาย องค์ชาย ข้าราชบริพารจวนอ๋องเจิ้นหนานมารายงานขอรับ! ซื่อจื่อขององค์รัชทายาทพระอนุชามีเรื่องอีกแล้วขอรับ!” เหตุใดข้าต้องพูดว่าอีกแล้วเล่า องครักษ์ผู้มารายงานเองยังพลอยสับสนไปด้วย
ย้อนความไปถึงการเดินทางไปวัดเซินเจี้ยคราวก่อนที่พ่ายแพ้ต่อเฉียวเฟิง จักรพรรดิเป่าติ้งต้วนเจิ้งหมิงยิ่งรู้สึกว่าตนเองแก่ชราจนเรี่ยวแรงไม่เป็นดั่งใจนึก
อีกทั้งเหวินเฉินยังยืนกรานไม่ยอมเป็นไท่จื่อ ไม่อยากเป็นฮ่องเต้ด้วยใจมุ่งมั่นเพียงมรรคยุทธ์ ด้วยเหตุนี้ หลังวันนั้นจักรพรรดิเป่าติ้งจึงแต่งตั้งต้วนเจิ้งฉุนเป็นองค์รัชทายาทพระอนุชา ซึ่งก็คือองค์รัชทายาทผู้สืบทอดบัลลังก์
ย่อมเป็นเช่นนั้น เหวินเฉินเป็นผู้ครอบครองโลกใบเล็กทั้งใบ สิ่งที่เขาปรารถนาคือการมีชีวิตยืนยาวชั่วกาลนาน ไฉนเลยจะเห็นตำแหน่งฮ่องเต้เพียงเท่านี้อยู่ในสายตาเล่า
ทว่าเหวินเฉินยังคงให้คนคอยจับตาดูสถานการณ์ของต้วนอวี้ตลอดเวลา มีเรื่องอันใดก็ให้มารายงาน เรื่องราวของต้วนอวี้ผู้นี้สัมพันธ์แนบแน่นกับกระบี่เทพหกชีพจรที่เขาต้องการยิ่งนัก!
พลันได้ยินด้านนอกกล่าวอีกว่า “ได้ยินว่าซื่อจื่อสติสัมปชัญญะเลอะเลือน อาการป่วยวิกฤตหนัก หมอหลวงไร้หนทางรักษา! ฝ่าบาททรงนำผู้คนไปดูอาการเขาแล้วขอรับ!”