เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 29 เฉียวเฟิงเหนือ มู่หรงใต้
ยามเที่ยงวันค่อย ๆ ย่างกรายมาถึง ภายในห้องแห่งความลับยิ่งทวีความร้อนรุ่ม บรรยากาศร้อนอบอ้าวทำให้อากาศดูอึดอัดคับข้องอยู่บ้าง
เหวินเฉินที่กำลังหลับตาพักผ่อนฟื้นฟูกำลังอยู่บนผนังหินพลันตื่นขึ้นมา ด้านนอกมีผู้อื่นมาถึงแล้ว
เสียงอันเที่ยงธรรมก้องกังวานสายหนึ่งดังแว่วเข้ามา ซึ่งก็คือจักรพรรดิเป่าติ้งต้วนเจิ้งหมิง “อวี้เอ๋อร์ ลุงจะหาทางช่วยเจ้าออกมา เจ้าจงอย่าได้ลืมเลือนเป็นอันขาดว่าเจ้าคือลูกหลานตระกูลต้วน ไม่อาจทำให้ตระกูลต้วนต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง!”
“อ้า ท่านลุงรีบมาช่วยพวกเราเร็วเข้า พี่เฉินก็อยู่ที่นี่ด้วย ท่านรีบช่วยพวกเราเถิด อวี้เอ๋อร์ร้อนรุ่มจนทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ! อวี้เอ๋อร์อึดอัดพองโตจนลนลานไปหมดแล้ว!”
ผู้เป็นบิดาจำเป็นนอกประตูพอได้ยินเข้าใบหน้าก็เขียวคล้ำไปกว่าครึ่ง! กำหมัดแน่นสะกดกลั้นอารมณ์ที่อยากจะลงมือกับต้วนเหยียนชิ่งเอาไว้ เมื่อครู่ทั้งสองคนเพิ่งจะประลองดรรชนีสุริยันแลกกระบวนท่ากันไป สุดท้ายยังคงเป็นต้วนเหยียนชิ่งที่เหนือกว่าอยู่หลายขั้น
อีกทั้งเมื่อครู่ต้วนเหยียนชิ่งยังได้บอกกล่าวแก่เขาแล้วว่าตนเองก็คือองค์ชายไท่จื่อเหยียนชิ่งเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน หากนับตามลำดับอาวุโสแล้ว ก็ยังเป็นพี่ชายร่วมตระกูลของต้วนเจิ้งหมิงผู้นี้ จักรพรรดิเป่าติ้งจึงตะโกนเสียงดังลั่น “เสี่ยวเฉิน! เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่!”