ตอนที่ 116 ฝนโปรยจึงรู้ว่าเป็นโฉมงาม

ตอนที่ 116 ฝนโปรยจึงรู้ว่าเป็นโฉมงาม

ร่างของเจียงเหมียวเหมี่ยวเบาเพรียวราวขนนก นางลงมาอย่างมั่นคงและเชื่องช้าบนหัวเรือของเรือหอ

ในชั่วพริบตาที่ปลายเท้าแตะพื้นเบา ๆ ร่างกายก็ยืนมั่นคง ชายกระโปรงพลิ้วตกตามลมเบา ๆ ปอยผมที่ปลิวไหวก็ค่อย ๆ สวามิภักดิ์ลง มีเพียงฝนโปรยที่ยังพัดผ่านใบหน้าและดวงตางดงามกับชุดเขียวเรียบง่ายของนางอย่างอ่อนโยน

หยาดฝนละเอียดเกาะอยู่ที่ชายกระโปรงสีเขียวอ่อนและเส้นผมของเจียงเหมียวเหมี่ยว

ทั้งสี่คนมองเจียงเหมียวเหมี่ยวที่เพิ่งลงสู่พื้นด้วยความเหม่อลอย พูดไม่ออกตลอดเวลา ภายในใจกลับปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์สะท้านฟ้า เหลือเพียงความคิดเดียวกันว่า โลกนี้จะมีหญิงงามและงดงามหลุดโลกเช่นนี้ได้อย่างไร ราวกับนางฟ้าลงจากสวรรค์

ในยามนั้นเอง เสียงกระพือปีกกึกก้องก็ฉีกผ่านฝนโปรยหมอกมัว

อินทรีต้าจุ่ยโฉบลงมา ร่างมหึมาลงจับบนหลังคาเรือหออย่างมั่นคง มันมองลงมาจากที่สูงยังผู้คนบนหัวเรือ ดวงตากลมกลิ้งกวาดมองฉู่หยุนจงและคนอื่น ๆ เงียบ ๆ เฝ้าอยู่ข้าง ๆ ราวกับยืนคุ้มกันอยู่ข้างกายเจียงเหมียวเหมี่ยว