ตอนที่ 54 ศพขวางทาง

ตอนที่ 54 ศพขวางทาง

รถม้าควบทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว วิ่งรี่ไม่หยุดพักเร่งเดินทางไปอีกหนึ่งชั่วยามเต็ม ๆ

เวลานี้เป็นช่วงยามเย็น ท้องฟ้ายังมิมืดสนิท ระหว่างฟ้าดินหลงเหลือเพียงแสงสนธยาสีส้มสลัวบางเบาชั้นหนึ่ง สาดทอพร่าเลือนลงสู่ท่ามกลางขุนเขาและพงไพร แสงสว่างรอบด้านสลัวราง ทัศนวิสัยพอมองเห็นได้ ทว่ากลับแผ่ซ่านไปด้วยความแห้งแล้งรกร้างและเงียบงันในทุกหนแห่ง

รถม้าแล่นเข้าสู่แอ่งเขาอันเงียบสงัดแห่งหนึ่ง สองข้างทางโอบล้อมด้วยภูเขา

ภัยแล้งใหญ่ติดต่อกันหลายปีผลาญพลังชีวิตในป่าเขาจนสิ้นซาก พืชพรรณทั่วทั้งภูเขาแห้งเหลืองร่วงโรย กิ่งก้านต้นไม้ใหญ่แตกแห้งโกร๋นเกลา กิ่งใบเบาบางกระจัดกระจาย หญ้าป่าทั่วพื้นดินแห้งกรอบม้วนงอ ยามสายลมเย็นพัดผ่านก็ส่งเสียงดังซ่า ๆ

กิ่งไม้โกร๋นเกลายืนต้นประสานสลับกัน แลดูวังเวงและเยือกเย็นยิ่งนัก ถนนดินสีเหลืองสายหนึ่งตัดผ่าภูเขารกร้างอย่างหักหาญ คดเคี้ยวทะลุผ่านแอ่งเขา เป็นเส้นทางสัญจรเพียงสายเดียว