ตอนที่ 50 ถึงอำเภอซิ่งหลง

ตอนที่ 50 ถึงอำเภอซิ่งหลง

ภายในห้องโดยสารรถม้า กลิ่นเนื้อหอมเข้มข้นฟุ้งกระจายไปทั่ว

ท่านปู่ถือซาลาเปาไส้เนื้อที่ยังอุ่นอยู่ในมือ มองเปลือกแป้งนุ่มขาวราวหิมะ ลำคอขยับกลืนน้ำลาย แต่กลับไม่กล้ากินเข้าไปสักคำ ตลอดเส้นทางหนีภัยอดอยาก ต้องทนทั้งความหิวและความหนาว ซาลาเปาไส้เนื้อแป้งขาวสำหรับพวกเขาแล้ว ช่างเป็นอาหารล้ำค่าสักเพียงใด

เขาค่อย ๆ เก็บลูกที่อยู่ในมือของตนใส่ห่อผ้าอย่างระมัดระวัง ตั้งใจจะเก็บไว้ให้หลานชายกิน แล้วหันไปมองเอ้อร์ตั้น พลางเอ่ยเสียงอ่อนโยน “เจ้ากินเสียเถิด ปู่ไม่หิว”

เอ้อร์ตั้นถือซาลาเปาไส้เนื้อ อ้าปากกัดคำโต เปลือกแป้งนุ่มห่อหุ้มไส้เนื้อหอมสด รสชาติละลายอยู่ในปลายลิ้น เจ้าตัวเล็กแก้มตุ่ย กินจนปากมันวาว ไม่ได้ลิ้มรสสิ่งอร่อยเช่นนี้มานานแล้ว