กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จั่วหยวนเอ๋อร์ทั้งโกรธทั้งเศร้า ร้องไห้จนเกือบเป็นลม
สองวันติดต่อกันมิได้กินมิได้ดื่ม ร่างกายอ่อนแอถึงขีดสุด ในช่วงนี้ ในสมองของนางโดยไม่รู้ตัวก็วาดภาพอนาคตของตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่กลับพบว่าไม่มีเส้นทางใดให้เดินได้เลย!
หากเพียงเชื่อฟังว่าง่ายแล้วจะหลุดพ้นจากทั้งหมดนี้ นางก็ย่อมทำเช่นนั้น แต่ตกมาถึงขั้นนี้แล้ว นางจะไม่คิดใช้สมองอีกได้อย่างไร!
ต่อให้นางทำตามที่กู้จงรุ่ยว่าอย่างนั้น ต่อให้ราษฎรเมืองอี้ทั้งเมืองและโจรม้าเหล่านั้นหายไปหมด กู้จงรุ่ยระบายความโกรธทั้งหมดในใจจนหมด ทั้งสองคนกลับเมืองหลวงได้อย่างปลอดภัยด้วยกัน เช่นนั้นนางก็จะหลุดพ้นได้หรือ?
เป็นไปไม่ได้!
กู้จงรุ่ยทำลายนางแล้ว ก็ย่อมไม่รับนางเป็นภรรยา!