กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฉินอิงโกรธยิ่งนัก เหล่าหลัวน่าสงสารก็จริง แต่น้องหญิงผู้นั้นของนางเล่า? นางทำผิดอะไรหรือ!
นางสัญญาไว้แล้วว่า ขอเพียงอาหลีมาถึงอู่จวง ก็จะไม่ยอมให้ผู้ใดรังแกนางเด็ดขาด หากวันนี้นางไม่ช่วยญาติผู้น้อง นางก็เป็นคนผิดคำพูด!
“ข้าจะไปเจรจากับผู้ใหญ่ เรื่องเหล่านี้เจ้าไม่ต้องยุ่งแล้ว อีกทั้งเจ้าพูดถูก ครานี้ท่านอาหลัวเกินไปจริง ๆ เรื่องในบ้านพูดกันตรง ๆ ได้ แต่ใช้วิธีเช่นนี้ ช่างต่ำช้านัก” ต้วนฉางตงครุ่นคิด ในที่สุดก็เห็นด้วยกับคำพูดของเฉินอิง “อีกทั้งการยิงป้ายไม้ไปยังตำแหน่งสูงเช่นนั้น พวกเราก็ทำไม่ได้ ได้แต่บอกว่า บรรพบุรุษของแต่ละตระกูลจับตาดูอยู่ พวกเราจะปล่อยให้ท่านอาหลัวรังแกผู้อ่อนแอได้อย่างไร”
พอต้วนฉางตงพูดจบ เฉินอิงก็ถอนหายใจโล่งอก