กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลีซู่รู้สึกได้ว่าตาเฒ่าอวี๋ระแวงนางยิ่งนัก ทั้งยังมีอคติกับนางมากมาย
เข้าใจได้ แต่…รับไม่ได้
“ท่านคิดว่าข้าไร้ประโยชน์ จะทำให้แม่ทัพเนี่ยขายหน้าใช่หรือไม่? แต่ท่านอาจารย์ ท่านยังไม่ได้เริ่มสั่งสอนข้าเลย เหตุใดจึงรีบด่วนสรุปเช่นนี้?” หลีซู่ทำสีหน้าจริงใจ “ข้าเพียงต้องการเข้าร่วมที่นี่ ต้องการป้องกันตัวเอง ข้าไม่เคยทำร้ายผู้ใดเลย ผิดด้วยหรือ?”
ในดวงตาของนางมีประกายน้ำตาระยิบ ๆ ราวกับจะเอ่อล้น ทำให้ตาเฒ่าอวี๋อดเกิดความสงสัยในตนเองขึ้นมาบ้างไม่ได้
หลีซู่ก้มหน้าลงเงียบ ๆ อีกครั้ง “ท่านอาจารย์ ในเรื่องการเข้าฝันรับเป็นญาตินั้น ข้าไม่ได้ร้องขอให้ท่านช่วยข้าเลย”