กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลีซู่ยังคงถูกคนที่ “เพิ่งรู้จัก” ชี้หน้าด่าอยู่ดี
อารมณ์เดือดพล่านแทบจะพลุ่งขึ้นมา นางอยากจะทำมหาสงครามกับเฉินอิงตรงหน้าสักสามร้อยกระบวนท่าให้ได้
เฉินเฟยชิงรีบดึงเฉินอิงไว้ “ข้าบอกให้เจ้าพูดดี ๆ แล้วไม่ใช่หรือ… เจ้าข่มขู่เขาถึงเพียงนี้ เขายิ่งไม่กล้าหนีไปใหญ่”
เฉินอิงหน้าตาบูดบึ้งจนเขียว อุทาน “ฮึ” ออกมา แล้วเบ้าตาก็แดงขึ้นมาเล็กน้อย
“อาหลี ความหมายของอาอิงก็คือ… ตอนนี้เรื่องของเจ้าอยู่ในการดูแลของบ้านเรา ถ้าเจ้าตามใจ เจ้าก็ออกไปกับเราได้เลย ทางฝั่งตระกูลหลีหากส่งเสียงไม่ยอมปล่อยคน เราก็เอาหนังสือสัญญาที่ท่านพ่อเซ็นไว้ก่อนหน้านั้นออกมาได้…” เฉินเฟยชิงอธิบายอย่างอ่อนโยน “เรารอเจ้าอยู่ที่บ้านตั้งสองวัน รอแล้วก็ไม่เห็นเจ้า…”
พวกเขาหวังว่าอาหลีจะตัดสินใจด้วยตัวเองได้
และก็กลัวว่า หากพวกเขาพาตัวคนไปแล้ว อาหลีกลับคำขึ้นมา หรือถึงขั้นกลับมาพูดว่าพวกเขาสองพี่น้องบีบบังคับ เรื่องนั้นพวกเขาก็จะอธิบายไม่ได้…