กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ท่าเรือในยุคนี้มองไปทางไหนก็มีแต่คนเดินทาง เซี่ยจือชิวอดคิดถึงรถลากที่ท่าเรือในยุคหลังไม่ได้ ทั้งรับส่งคนและช่วยลากข้าวของได้ แต่ตอนนี้ไม่มีทั้งรถโดยสารและรถส่วนตัว พาหนะเพียงอย่างเดียวคือขาทั้งสองข้าง อีกทั้งกว่าจะไปถึงบ้านตระกูลเซี่ยยังต้องเดินข้ามเนินเขาอีกหลายลูก พอมาถึงตอนนี้ เซี่ยจือชิวก็รู้สึกว่าการแยกห่อสัมภาระหนัก ๆ บางส่วนออกไปนั้นเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดแล้ว ในชีวิตก่อน แม้เฉินเป่ากั๋วจะเป็นคนแบกของขวัญหนัก ๆ ทั้งหมด เธอก็ยังต้องหิ้วข้าวของจนหอบเหนื่อยไปตลอดทาง
ทั้งสองเดินบ้างหยุดพักบ้าง กว่าจะถึงบ้านตระกูลเซี่ยก็เลยมื้อเที่ยงไปแล้ว ตอนนั้นเป็นเวลาบ่าย