0145

⬢⬢⬢

ตอนที่ 145 ว่าง่ายจริงนะ

หนานกงอวิ๋นเยียนมองเขาด้วยความประหลาดใจ “ไม่ต้องแล้วเหรอ”

ลู่โจว “คนผู้นั้นคงหนีไปตั้งนานแล้ว ถึงเธอจะไปตอนนี้ ก็มีแต่จะคว้าน้ำเหลวเปล่า ๆ”

“แต่ถ้าพวกเขาไม่ใช่คนที่ตระกูลโม่ส่งมา แล้วจะเป็นใครได้อีก คนอื่นก็ไม่ได้มีความแค้นอะไรกับอวี่หนิงนี่” หนานกงอวิ๋นเยียนไม่เข้าใจ

ลู่โจว “ไม่ต้องรีบ รออีกหน่อย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หนานกงอวิ๋นเยียนจึงไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ

เวลานี้ หนานกงอวี่หนิงกำลังพักผ่อนอยู่ในห้องของตัวเอง

แสงแดดรำไรสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เธอค่อย ๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ

เธอหันมองไปรอบ ๆ แล้วก็ต้องตกใจขึ้นมาทันที