กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 212 นายจะยังมีชีวิตอยู่
“ผม…” สายตาของฟางเชียนเลื่อนลอย ในส่วนลึกมีการค้นหาอย่างสุดกำลัง แต่สุดท้ายก็ไม่พบอะไรเลย “ผมไม่รู้”
ในใจของจงซวินกลับผุดความโกรธที่บอกไม่ถูกขึ้นมา
ฟางเชียนต้องเป็นเพราะอะไรบางอย่าง ถึงได้ละทิ้งสถานะมนุษย์ ปนเปื้อนเต็มร้อยเช่นนี้ เขามึนงงเลื่อนลอย ตอนลืมตา คิดว่าเป็นครั้งแรกที่ได้มาสู่โลกนี้
แต่จงซวินลืมภาพที่ฟางเชียนดูมีชีวิตชีวาในเศษความทรงจำเหล่านั้นไม่ได้
“จริง ๆ แล้วเรื่องนี้ไม่สำคัญ” ฟางเชียนพูด “แผนรุ่งอรุณคือการฟื้นฟูสิ่งมีชีวิตที่ถูกสิ่งปนเปื้อนให้กลับสู่สภาพเดิม สำหรับผมแล้วมันไม่มีผลแน่นอน”
ไม่มีรูปแบบต้นกำเนิด ย่อมหมายความว่าฟื้นฟูไม่ได้