กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146 ผู้มอบ
สายลมแผ่วเบาตรงหน้าเหมือนมีรูปร่างขึ้นมา ถักทอกับอดีตอันเจ็บปวดและไม่อาจย้อนคืนจากชาติก่อน ก่อนจะถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยลงในสายตาของเมิ่งจิ้งถิง
“ผมควรมีสติให้มากกว่านี้” จงซวินคิด แต่ในสถานการณ์ตรงหน้าที่อาจทำให้เมิ่งจิ้งถิงถึงขั้นหายนะไม่อาจฟื้นคืนได้เช่นนี้ เขาก็อดยอมอ่อนข้อลงในใจไม่ได้
ลมหายใจของจงซวินหนักขึ้นเล็กน้อย สุดท้ายก็เหลือเพียงเสียงถอนหายใจที่อธิบายไม่ถูก