กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 ผมจะมัดนาย
ชายชราคงเข้าใจดี
ครู่ต่อมา เขากล่าวว่า “เด็กที่อยู่ห้อง 509 คนนั้น เพิ่งได้รับจดหมายตอบรับเข้านครหลวง”
เมิ่งจิ้งถิงหลับตาลง “เก่งมาก”
แต่ความโหดร้ายของความจริงอยู่ตรงที่ว่า บางครั้งการต่อต้านของมนุษย์ก็รุนแรงฉับพลัน แต่ในภัยพิบัติบางครากลับเล็กจ้อยจนน่าสังเวช
จงซวินเอ่ยเสียงเบา “ถึงเวลาแล้ว ต้องไปได้แล้ว”
แววตาชายชราสงบราบเรียบ “อือ ถึงเวลาต้องไปแล้ว”
เศษเสี้ยวบางอย่างร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า เป็นม่านพิษที่กำลังแตกสลาย
ชายชรากล่าวเสียงหนัก “พวกคุณลงไปข้างล่าง ออกประตูตึกแล้วตรงออกไปเลย” เขาหยุดชั่วครู่ มองจงซวิน “ขอบใจที่ให้อาหารเสี่ยวจิน”
จงซวินพิงไหล่เมิ่งจิ้งถิง กรามขาวซีด พอได้ยินก็พยักหน้าเบา ๆ