กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 44 ไม่เอาอะไร?
บนเตียงมีผ้าห่มอยู่ผืนเดียว
เมิ่งจิ้งถิงอาสาไปนอนฝั่งที่ติดระเบียงเอง
กลางคืนที่ใกล้จะเข้าฤดูร้อน ลมเย็นพัดเข้ามาทางช่องรอยแยก
เมิ่งจิ้งถิงช้อนตาขึ้นเล็กน้อย เห็นจงซวินสวมกางเกงอยู่บ้านสีขาว ข้อเท้าที่โผล่ออกมาเรียวเล็กแต่เปี่ยมด้วยกำลัง
“ถอดเสื้อนอกออกแล้วค่อยนอนเถอะ” จงซวินว่า
เมิ่งจิ้งถิงไม่อยากโดนสายตาสังหารจ้องอีก ท่านผู้คุมกฎใหญ่เองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเวลาล่วงเลยมาสิบกว่าปีแล้ว แต่เงามืดในวัยเด็กกลับไม่จางหายไปตามการเติบโตและการแยกเพศ ถ้าอายุปาไปยี่สิบห้ายี่สิบหกแล้วยังต้องโดนจงซวินตบกบาลสักฉาด คิดแล้วก็อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน