กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 34 เป็นนายเอง?
ถ้อยคำที่ว่า “คนโกหก” นี้ชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางเสียงพื้นหลังที่บาดหู จงซวินเผลอจะถามออกไปว่า “ผมไปเป็นคนโกหกตั้งแต่เมื่อไร?” แต่ชั่วขณะถัดมาเขาก็ปล่อยวางและยิ้มออกมา
ก็จริงไม่ใช่หรือ?
ทั้งที่รับปากกับเขาไว้ว่าจะอยู่ด้วยกันทั้งชีวิต แต่กลับทำให้เขาต้องผิดหวังเนิ่นนานกว่าสิบปี
แต่ไม่เป็นไร จงซวินคิด ยังไงก็ต้องมีคนชดใช้เรื่องนี้
เขาแตะเบา ๆ ที่แขนของเมิ่งจิ้งถิงที่รัดแน่นอยู่หน้าท้องของจงซวิน แล้วชี้ขึ้นไปด้านบน
ห้องจัดเลี้ยงใต้ดินขยายได้เพียงสามชั้น ชั้นหนึ่งใช้รับแขกกว้างขวางที่สุด ห้องพักผ่อนบนชั้นสองค่อนข้างคับแคบ ส่วนชั้นสามติดกับกระเบื้องพิพิธภัณฑ์ด้านบน เพราะโครงสร้างที่ยิ่งขึ้นไปยิ่งสอบเข้าหากัน จึงมีเพียงสองห้อง