กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 13 เริ่มต้นใหม่
เมิ่งจิ้งถิงยืนนิ่งอยู่ตรงประตูครู่หนึ่ง แต่ความลังเลไม่ใช่สไตล์ของเขา เขาจึงกดนิ้วโป้งลงบนลูกบิด บันทึกข้อมูล แล้วผลักประตูเปิดออกพร้อมเสียง “ติ๊ด—”
จงซวินกำลังพิงเก้าอี้ทำงาน เอนศีรษะหนุนพนักเก้าอี้ ขาเรียวยาวเหยียดตรงวางพาดโต๊ะเตี้ย ระหว่างหลับตาพักผ่อน แสงที่ส่องเข้ามาไหลไปตามเส้นกรามของเขา ก่อตัวเป็นวงแสงเล็ก ๆ
เมิ่งจิ้งถิงกลั้นลมหายใจในวินาทีนั้น
ไม่ใช่เพราะจมดิ่งอยู่ในความงามที่หาได้ยากในโลก แต่เป็นเพราะความผิดปกติที่ซ่อนอยู่ในใจของเมิ่งจิ้งถิงผุดขึ้นมาอีกครั้ง และครั้งนี้มันไม่ใช่ความรู้สึกเลือนรางขาดตอนอีกต่อไป หากแต่เหมือนเส้นเลือดที่เกาะอยู่บนหัวใจ เต้น “ปัง ๆ” ขึ้นมา
นี่จะเป็นจงซวินหรือ?