กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 12 ต่อไปเจอแล้วจะรู้เอง
จงซวินยืนอยู่หน้าห้อง 503 จ้องมองประตูกันขโมยธรรมดา ๆ ที่อยู่ตรงหน้า ไม่มีรอยดาบหรือคราบเลือด
เสียง “แม่” ของชุยเมิ่งยังก้องกังวานอยู่ในหัว
สิ่งนี้ทำให้จงซวินนึกถึงแม่ของเธอ ผู้ซึ่งอ่อนโยน ใจดี และไม่ยอมประนีประนอมเด็ดขาด
เป็นธาตุแท้ที่เสี่ยงต่อการถูกผู้อื่นทำร้ายสาหัสได้ง่าย แต่จนถึงวาระสุดท้าย เธอก็ไม่เคยยอมให้กระดูกสันหลังต้องงอ
ลมหนาวพัดผ่าน จงซวินไอเบา ๆ สองครั้ง
เมิ่งจิ้งถิงถอดเสื้อคลุมออกมาคลุมให้เขา “ผมส่งนายกลับบ้าน”
จงซวินไม่ได้โต้แย้ง
ทว่าพอรถขับออกมาได้เพียงครึ่งทาง ทางศาลตัดสินก็โทรเข้ามา
ซุนเฉินกับจางอิ้งหยางเปิดเครื่องสแกน พบว่ามีการใช้ปืนพิเศษหลายครั้ง ตามข้อบังคับ พวกเขาต้องกลับไปเขียนรายงานเหตุการณ์ปนเปื้อนทันที