บทที่ 111: ถ้าไม่รู้ความจริง คงคิดว่าเผ่าโลหิตไม่มีใครเหลือแล้ว

บทที่ 111: ถ้าไม่รู้ความจริง คงคิดว่าเผ่าโลหิตไม่มีใครเหลือแล้ว

เมืองโลหิตพิฆาตทั้งเมืองมีโครงสร้างเป็นวงกลม ยิ่งเข้าใกล้ใจกลาง ภูมิประเทศก็ยิ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ตรงใจกลางมีตำหนักหรูหราที่มองเห็นทั่วทั้งเมือง

ลู่โจวและคนอื่น ๆ เดินตามบันไดหินเก่าแก่มาถึงหน้าตำหนัก

ภายในท้องพระโรงเต็มไปด้วยภาพจิตรกรรมฝาผนัง จันทราโลหิตดวงหนึ่งอยู่บนผนังด้านในสุด เบื้องล่างมีเงาร่างสีเลือดเลือนรางสิบสามร่าง

ภายในตำหนักมีเสาหินสิบสามต้นตั้งตระหง่าน ค้ำจุนโครงสร้างขนาดมหึมาเอาไว้ บนโต๊ะยี่สิบตัววางอาหารเลิศรสเต็มไปหมด และทั้งสองฝั่งของโต๊ะก็มีอสูรวิปลาสรูปร่างประหลาดนั่งอยู่จนเต็ม

หากมีนักล่าปีศาจมากประสบการณ์อยู่ที่นี่ ก็คงจำได้ทันทีว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ล้วนเป็นสัตว์ประหลาดชื่อกระฉ่อนจากเมืองรอบ ๆ เมืองตงซาน ฆ่าคนมานับไม่ถ้วนแต่ไม่เคยถูกลงโทษเลย

ลำคอของผางเชียนขยับเล็กน้อย หัวใจเต้นขึ้นมาจุกถึงคอหอย