บทที่ 110: สาวหูสัตว์

บทที่ 110: สาวหูสัตว์

หลังจากปริภูมิเสถียรลง ลู่โจวก็เห็นที่ราบรกร้างผืนหนึ่ง

ท้องฟ้ามืดครึ้มไร้ดวงดาวสักดวง สายลมบ้าคลั่งอันน่าเวทนาและชวนขนลุกพัดกระหน่ำร่างกาย เศษหินกับเม็ดทรายกระแทกใบหน้าจนรู้สึกไม่สบาย

ตอนนี้พวกเขาอยู่บนเนินเขาแห่งหนึ่ง ไกลออกไปมองเห็นกำแพงเมืองสูงตระหง่านเรียงเป็นแนว แสงที่ส่องออกมาจากหลังกำแพงโดดเด่นในโลกอันมืดมิด ราวกับประภาคารกลางพายุ

เมืองโลหิตพิฆาต สำนักงานใหญ่ของโลหิตพิฆาต สถานที่หลับใหลของไวเคานต์ชาร์ลส์ และที่นั่นคัมภีร์ลับจันทราโลหิตกำลังรอคอยเจ้าของที่แท้จริงของมัน

“ไปกันเถอะ”

สภาพแวดล้อมมืดมิดของแดนต่างมิติแห่งนี้มอบความสะดวกให้พวกเขาไม่น้อย ทั้งหมดจึงฝ่าการรักษาความปลอดภัยหลายชั้นเข้าเมืองมาได้อย่างรวดเร็ว