ตอนที่ 252 เวินหร่านตกใจ

ตอนที่ 252 เวินหร่านตกใจ

คำพูดนั้นทำให้เวินหร่านหัวเราะเบา ๆ นิ้วมือเรียวเล็กนุ่มนิ่มสอดเข้าไปในเส้นผมนุ่มของเขา แล้วขยี้เบา ๆ

“ไม่ต้องให้คุณลงมือหรอก เพื่อเจ้านกยักษ์ของฉัน ต่อให้ต้องคลาน ฉันก็จะคลานกลับมา!”

โจวฉีเซียวจูบไฝเม็ดเล็กบนกระดูกไหปลาร้าของเวินหร่านหนึ่งครั้ง “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก เส้นทางบินที่ยื่นขอไว้ใช้ได้แล้ว เดี๋ยวฉันให้เครื่องบินส่วนตัวไปรับส่งเธอเอง ถ้ายัยคนหนึ่งถึงเวลาแล้วไม่ยอมกลับบ้าน ฉันจะให้กัปตันถือป้ายไปยืนตะโกนอยู่หน้าประตูโรงเรียนว่า ‘หมีน้อยเวิน ทำไมยังไม่กลับบ้านอีก…เจ้านกยักษ์รอให้ป้อนอาหารอยู่ที่บ้านนะ’”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกลิ่นอายของเขาทำให้รู้สึกจั๊กจี้ หรือเพราะถูกคำพูดของเขาทำให้ขบขันกันแน่ เวินหร่านจึงอดหัวเราะออกมาอีกครั้งไม่ได้

แม้หัวเราะจนตัวอ่อนปวกเปียก แต่ดวงตาของเวินหร่านกลับยิ่งเป็นประกาย เธอเอ่ยหยอกอย่างซุกซนว่า “เครื่องบินลำใหญ่ขนาดนั้นให้ฉันนั่งคนเดียว ไม่สิ้นเปลืองทรัพยากรเกินไปหน่อยเหรอ!”

แค่ฟังน้ำเสียงของเวินหร่าน โจวฉีเซียวก็เดาได้แล้วว่าดวงตากลมโตคู่นั้นคงกำลังกลอกไปกลอกมาอย่างเจ้าเล่ห์แน่ ๆ

เขาเงยหน้าขึ้น เปิดเปลือกตามองไปทางเวินหร่าน

และก็เป็นอย่างที่คิด ดวงตากวางใสกระจ่างคู่นั้นกำลังมองเขาด้วยแววซุกซนเจ้าเล่ห์เต็มเปี่ยม

เขาจึงถามต่อไปตามน้ำว่า “แล้วควรทำยังไงดี?”