กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 190 นายท่านสิบ…เบามือหน่อย!
เวินหร่านเดินมาถึงหน้าประตูพอดี
หลังเสียงปืนดังขึ้น โจวเซียวเฉินก็ร้องโหยหวนอีกครั้ง เพียงแต่เสียงเบาลงกว่าก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด
เวินหร่านลังเลว่าจะหันกลับไปดูดีหรือไม่
สุดท้ายเธอคิดว่าไม่ดูน่าจะดีกว่า ความอยากรู้อยากเห็นอาจทำให้เดือดร้อน หากเห็นภาพเลือดสาดแล้วตกใจกลัวขึ้นมาก็คงไม่ดี
และในตอนนั้นเอง โจวฉีเซียวก็เดินมาถึงด้านหลังเธอ ก่อนโอบไหล่เธอไว้อย่างเป็นธรรมชาติ
เขาพูดด้วยน้ำเสียงยียวนว่า “เมื่อกี้พลาดขาไปข้างหนึ่ง จะลำเอียงไม่ได้จริงไหม?”
สำนวน ‘ลำเอียง’ ใช้แบบนี้ได้ด้วยเหรอ?!