กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 153 แล้วเธอเต็มใจไหม?
เวินหร่านสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นร่างของเธอก็ “ลอย” ขึ้นไปตรง ๆ
ทิวทัศน์เบื้องล่างค่อย ๆ เล็กลงอย่างรวดเร็ว เพราะหวาดกลัวเกินไป เสียงกรีดร้องจึงติดอยู่ที่ลำคอ
ขณะที่เวินหร่านกำลังคิดว่าตอนนี้ควรขดตัวหรือนั่งตัวตรงดี มือใหญ่ข้างหนึ่งก็เอื้อมมาคว้าชุดของเธอจากด้านหลัง แล้วกระชากเธอขึ้นไปทางด้านหลัง
ชั่วขณะที่เท้าทั้งสองข้างสัมผัสกับของแข็ง เวินหร่านก็รู้สึกว่าร่างกายอ่อนปวกเปียกราวกับบะหมี่
ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง ขณะที่กำลังจะล้มลงในห้องโดยสารอากาศยาน แขนแข็งแกร่งราวเหล็กก็โอบรอบเอวของเธอไว้และพยุงเธอให้มั่นคง
ท่ามกลางเสียงเฮลิคอปเตอร์ดังกึกก้องและอึกทึก ชายหนุ่มก็แนบริมฝีปากชิดข้างหูของเธอ