ตอนที่ 116 ช่วยฉันหน่อยได้ไหม

ตอนที่ 116 ช่วยฉันหน่อยได้ไหม

ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว

เวินหร่านอาบน้ำแล้วกินขนมปังในห้อง ถือว่าแก้ปัญหามื้อเย็นไปได้

ขณะที่เธอขดตัวอยู่บนโซฟา มองดวงจันทร์นอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย เธอถึงได้เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย

เธองอขาทั้งสองข้างแล้วขดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ ถึงจะรู้สึกความรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาหน่อย

เวินหร่านเอียงใบหน้าซบลงบนเข่า นิ้วมือเกี่ยวโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้าง ๆ เข้ามา

เมื่อครู่นี้เธอใช้อารมณ์มากเกินไป ปกติเธอไม่ใช่คนอารมณ์ร้ายขนาดนั้น

แต่พอเห็นท่าทางที่คุยกันไม่รู้เรื่องของชายคนนั้น เธอก็รู้สึกอึดอัดอยู่ในใจ

ตอนนี้พอใจเย็นลงแล้วลองคิดดู