กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 24 เจ้าตัวน้อย ทำไมฉันได้ แต่เขาไม่ได้?
เวินหร่านเพิ่งปลดเข็มขัดนิรภัยและกำลังรอลงจากรถ พอได้ยินคำพูดนี้ก็เงยหน้ามองเด็กหนุ่มผมทองนอกหน้าต่างรถด้วยความตกตะลึง
เด็กหนุ่มเปิดประตูออก ใช้มือทั้งสองข้างยันเข่า โน้มตัวเข้ามาและยื่นศีรษะเข้ามาด้วยท่าทางกระตือรือร้น ราวกับลูกหมาป่าที่เห็นอาหาร
พอเห็นเธอมองมา ดวงตาทรงเสน่ห์ดอกท้อสีดำก็หางตาชี้ขึ้น
ชิงเฟิงพัดผ่าน ยกเส้นผมสีทองที่ยาวเล็กน้อยของเขาขึ้น ภาพตรงหน้าดูสดใสและงดงาม
เขาดูเหมือนเจ้าชายตัวน้อยในเทพนิยายแท้ ๆ แต่พออ้าปากพูดกลับกลายเป็นคนตรงไปตรงมาและหยาบคายขึ้นมาทันที
“สาวน้อยคนสวย เธอสวยจริง ๆ! ฉันชื่อเซิงชิง อีก 5 วันก็จะอายุ 18 แล้ว! ตอนนี้ยังเป็นชายพรหมจรรย์อยู่เลย! ทั้งหนุ่ม สุขภาพดี แถมแรงเยอะ!”