ตอนที่ 16 อาลัยอาวรณ์ฉันขนาดนี้เลย?

ตอนที่ 16 อาลัยอาวรณ์ฉันขนาดนี้เลย?

เสียงของชายด้านหลังทุ้มต่ำ แฝงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

พูดจบ เขาไม่เปิดโอกาสให้เวินหร่านได้ตอบสนองด้วยซ้ำ จากนั้นก็ออกแรงด้วยหัวเข่า

เวินหร่านจึงพลิกคว่ำหงายจนโลกหมุน เธอยื่นมือออกไปคว้าอะไรบางอย่างตามจิตสำนึก แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

“เอ่อ…” ในชั่วขณะที่ร่วงลงจากเบาะ เธอนอนหงายมองหลังคาที่มีรูโหว่ด้วยสีหน้ามึนงงเล็กน้อย

หางตาเหลือบเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่ม ความง่วงที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดพลันหายไปจนหมดสิ้น

เธอลุกขึ้นนั่งทันที สายตาจับจ้องไปยังใบหน้าของชายหนุ่ม

ทำไมถึงรู้สึกว่า มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล?!

โจวฉีเซียวชันขาข้างหนึ่งนั่งอยู่ พลางยกมือเสยผมสีดำที่ยุ่งเล็กน้อยไปด้านหลัง