เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 1 คนงามตัวน้อยมูลค่า 2 ร้อยล้าน
ภายในห้องโดยสารอากาศยานของเครื่องบินส่วนตัว โลงศพสีดำสนิทใบหนึ่งถูกยึดตรึงไว้ทางด้านขวา ทั้งขัดแย้งกับบรรยากาศและชวนให้รู้สึกหนักอึ้งกดดัน
เวินหร่านนั่งนิ่งอยู่ข้าง ๆ ผิวขาวเนียนของเธอถูกแสงแดดเจิดจ้าส่องจนเกิดเป็นวงแสงพร่าเลือน
เธอบอบบางและสุญญวิญญาณราวกับไม่มีอยู่จริง ราวกับชั่วพริบตาถัดไปก็จะสลายหายไป
ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น แพขนตางอนงามที่ปรือลงครึ่งหนึ่งสั่นไหว ดวงตาคู่งามที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวดค่อย ๆ จางหายไป ในที่สุดก็มีกลิ่นอายชีวิตโลกมนุษย์เพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย
“ตา ฉันกับพ่อ…” ตอนเอ่ยคำว่าพ่อ ลำคอของเวินหร่านพลันตีบตัน สายตาเลื่อนไปตกลงบนโลงศพสีดำสนิท ใบหน้าที่เดิมก็ขาวอยู่แล้วพลันซีดเผือดไร้สีเลือด “...มาถึงสนามบินแล้ว”