ตอนที่ 146 ยอมอ่อนน้อมต่อผู้อื่น ย่อมมีสิ่งที่ต้องการ

ตอนที่ 146 ยอมอ่อนน้อมต่อผู้อื่น ย่อมมีสิ่งที่ต้องการ

บนผืนดินที่เปลือยเปล่า กองไฟใหญ่กองหนึ่งกำลังลุกโชนอย่างหนัก

ฟืนที่แห้งสนิทเมื่อถูกเผาไหม้ก็ส่งเสียง “ฉ่า ฉ่า ฉ่า” ออกมาไม่ขาดสาย

ถึงแม้อุณหภูมิโดยรอบจะติดลบกว่าห้าสิบองศา แต่ข้างกองไฟกลับอบอุ่นอย่างผิดปกติ

ไป๋หลิงขยี้ตา ฝืนความง่วงพรางหาวออกมาหนึ่งหวอด

เธอไม่ได้พักผ่อนตลอดทั้งคืน เพราะกลัวว่าฉินอวี่กับโหวซานคงจะหนาวตายเสียก่อน

แม้ทั้งสามคนจะสวมชุดกันหนาวจัดอยู่ แต่ไป๋หลิงที่มองดูทั้งสองคนซึ่งเมามายก็ยังวางใจไม่ลง

โชคดีที่หลังจากภัยพิบัติผ่านไปหลายเดือน ตอนนี้ก็น่าจะเข้าสู่เดือนกันยายนแล้ว ทวีปใต้กำลังอยู่ในภาวะกลางวันขั้วโลก ไม่มีค่ำคืน

อุณหภูมิจึงไม่ลดต่ำลงมากนัก