เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 234 ความอบอุ่นของบ้าน
หลังจากออกจากโรงพยาบาล หม่าเซี่ยวเทียนไม่ได้แวะที่ไหนต่อ แต่มุ่งหน้าตรงกลับตี้จิ่งการ์เดนทันที
การเดินทางไปต่างประเทศคราวนี้ ทำให้ยิ่งซาบซึ้งถึงความสบายใจ ความวางใจ และความอุ่นใจเมื่อได้อยู่ในประเทศตัวเอง
ตอนอยู่สหรัฐฯ ต่อให้กินหรูอยู่สบายทุกมื้อ ทว่าอย่างไรก็ไม่ใช่บ้านเกิด ภายในใจมักมีเสียงหนึ่งคอยกระซิบเตือนอยู่เสมอว่า รีบสะสางธุระให้เสร็จ แล้วรีบกลับบ้านเสียที
แน่ละ แทบทุกคนล้วนเป็นเช่นนี้ ยามต้องจากบ้านไปไกลเป็นเวลานาน ความรู้สึกแบบนี้ย่อมผุดขึ้นมาเสมอ
ยิ่งระยะทางไกลเท่าไร ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นเท่านั้น
บ่ายวันอาทิตย์ในกว่างโจวยังไม่ถึงช่วงค่ำ การจราจรจึงไม่ติดขัดนัก ราวบ่ายสองโมงเศษ หม่าเซี่ยวเทียนก็ลงจากรถแล้วเดินเท้าเข้าไปจากหน้าประตูโครงการตี้จิ่งการ์เดน
ครั้งนี้ไม่ได้ให้คนขับตรงเข้าไปส่งถึงโรงจอดรถ แต่กลับเลือกลงตรงหน้าโครงการแล้วเดินย้อนกลับเข้าไปเอง
บางทีนี่อาจเป็นความรู้สึกหลังได้ไปต่างประเทศมาสักรอบ
อยากใกล้ชิดคนในครอบครัวให้มากขึ้น อยากสัมผัสดอกไม้ใบหญ้าในบ้านให้มากขึ้น และอยากดื่มด่ำกับต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นรอบบริเวณบ้านให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น