กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 134 จันทร์กระจ่าง ณ แดนดินถิ่นกำเนิด
เวลาล่วงเลยไปจนสองทุ่มโดยไม่รู้ตัว ความมืดมิดโรยตัวลงมาปกคลุม หยางซานยังคงเหยียบคันเร่งขับรถทะยานไปข้างหน้าบนท้องถนน
หม่าเซี่ยวเทียนทอดสายตามองทิวทัศน์ด้านนอก หัวใจเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข พลางเอ่ยแนะนำเรื่องราวในบ้านเกิดให้ทุกคนฟัง และหวนนึกถึงชาติก่อนที่ไม่ได้กลับมาฉลองปีใหม่ที่บ้านถึงสามสี่ปี แม้ภายหลังพ่อแม่จะได้ย้ายไปอยู่ด้วยกัน ทว่าลึกๆ ในใจกลับยังรู้สึกเหมือนล่องลอยไร้หลักแหล่ง ไร้ที่พึ่งพิงอันอบอุ่น นี่คงเป็นความชอกช้ำใจของเหล่าผู้คนที่ต้องพลัดพรากจากบ้านเกิดกระมัง