เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 133 กลับบ้าน
วันที่ 30 กันยายน ปี 2015 วันพุธ วันสุดท้ายของเดือนกันยายน แสงแดดสดใสสาดส่องอบอุ่น
หม่าเซี่ยวเทียนกับหลี่ชิ่นเอ๋อร์กำลังเก็บข้าวของอยู่ในวิลล่าโครงการตี้จิ่งการ์เดน ช่วงบ่ายพวกเขาต้องขึ้นเครื่องบินกลับบ้านเกิดของเขา ซึ่งเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ในอำเภอเฉียนเสี้ยน เมืองเสียนหยาง มณฑลฉิน
ความจริงแล้ว มีเพียงภรรยาที่ง่วนกับการเก็บของ ส่วนเขากลับคอยเกะกะถ่วงแข้งถ่วงขา เอาแต่พูดว่าไม่ต้องเอาไปเยอะ ขาดเหลืออะไรค่อยไปซื้อใหม่ จนในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว พูดขึ้นมาว่า "ถ้าพูดยังงี้อีกก็ออกไปรอข้างนอกเลย เดี๋ยวฉันเก็บคนเดียว ไม่มาช่วยยังพอว่า นี่กลับมาเกะกะกันอีก"
เขาได้แต่หุบปากลงอย่างเก้อเขิน แล้วเริ่มช่วยเธอเก็บของ ใครเล่าจะคาดคิดว่า ประธานหม่าผู้ทรงอิทธิพลและเผด็จการอย่างยิ่งต่อหน้าชิวเทียนฉือเมื่อวานนี้ มาบัดนี้เพียงภรรยาเอ่ยปากคำเดียว ก็ยอมเดินตามก้นต้อยๆ ว่านอนสอนง่ายแต่โดยดี
ช่างน่าประหลาดใจแท้ๆ!
บางทีนี่อาจเป็นสัจธรรมของชีวิต ต่อหน้าคนนอกเข้มแข็งเด็ดขาด ทว่ายามอยู่กับครอบครัวกลับอ่อนโยนลึกซึ้ง