เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คุณย่าซูยิ่งตอบสนองไม่ทันไปชั่วขณะ พอได้ยินเสียงของเสี่ยวป่าวก็แทบจะหลั่งน้ำตาออกมาอีกรอบ
ต้าป่าวกับเอ้อร์เป่าสบตากัน ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่
“ลูกจ๋า เรื่องมันเป็นแบบนี้นะ...”
หลินรั่วย่อมสังเกตเห็นความสับสนของลูกชายและลูกสาว จึงอธิบายอย่างใจเย็น
ถึงอย่างไรสุดท้ายทั้งสามคนก็เข้าใจแล้ว ไม่ว่าจะแซ่อะไรกันพวกเขาก็เป็นลูกชายของพ่อกับแม่ เป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน แค่นี้ก็พอแล้ว
ตอนอาหารกลางวัน บนโต๊ะมีแต่อาหารที่หลินรั่วชอบตอนเด็กจริง ๆ
ทำเอาเธอทานจนพุงกางในคราวเดียว
“พาเด็ก ๆ ไปเดินเล่นเถอะ แล้วค่อยพักกลางวัน วันนี้พวกเธอต้องกลับไปอีกไหม”
ยังไม่ทันได้ไป คุณย่าซูก็ถามขึ้นด้วยความอาลัยอาวรณ์
“ค่ะ ยาย ต้องกลับไปค่ะ ปู่กับย่ายังอยู่ที่บ้าน อีกอย่างเพื่อน ๆ รู้ว่าพวกเรากลับมาแล้วก็จะมาหาพวกเราเหมือนกัน แถมยังต้องเลี้ยงอาหารผู้ใหญ่ท่านหนึ่งด้วยค่ะ”