กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลินรั่วเกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เพราะคำพูดประโยคนี้ของต้าป่าว ไม่ว่าใครคนอื่นจะพูดอะไรกันเธออาจไม่รู้สึกอะไรเท่าไร ทว่ากับเด็กของตัวเอง นั่นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
“จ้ะ แม่รู้ว่าพวกหนูทุกคนจะเชื่อฟังและรู้ความกันมากแน่ ๆ!”
หลังจากนั้นหลินรั่วก็หันไปมองทุกคน
“พวกเรากินข้าวกันต่อเถอะ ครั้งหน้าถ้าจะได้กินอีกก็คงต้องรออีกครึ่งเดือนหรือหนึ่งเดือนหลังจากนี้เลย”
“พอกลับมาแล้ว ฉันจะทำอาหารมื้อใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์ยิ่งกว่านี้ให้ทุกคนกินอย่างแน่นอน”
“มา ชนแก้วกันสักแก้วเถอะ!”
หลินรั่วยกถ้วยชาขึ้นแล้วกล่าว
“มา ชนแก้ว ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ!”
“ต้องระวังความปลอดภัยให้ดีนะ!”
“ดูแลตัวเองให้ดีด้วย!”