กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทางด้านเขตบ้านพักนั้นตื่นเต้นยิ่งกว่าหลินรั่วเสียอีก เพียงแต่ไม่อยากให้หลินรั่วกดดัน เมื่อวานจึงไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่ผลสอบจะออกในวันนี้แม้แต่ครึ่งคำ
พวกเขารู้ว่าลู่เสียนฉือกับหลินรั่วต้องรอจนรู้ผลสอบแล้วแน่ ๆ ถึงจะมาที่เขตบ้านพัก จึงตั้งใจนั่งรอทั้งสองคน
พอกินข้าวเช้าเสร็จแต่เช้าตรู่ ทุกคนก็นั่งลงบนโซฟา เฝ้ารอเวลาประกาศผลสอบอย่างตื่นเต้นลุ้นระทึก
“ฉัน ฉันทำไมถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้นะ!”
ผู้เฒ่าซุนไท่ไท่กำมือแน่นแล้วเอ่ยขึ้น
เธอมองดูหลินรั่วตั้งแต่เริ่มทบทวนตำราจนกระทั่งเข้าสอบเกาเข่า เด็กคนนี้ทุ่มเทหยาดเหงื่อไปมากเท่าใด เธอย่อมรู้กระจ่างชัดที่สุด และก็เพราะเหตุนี้ เธอถึงได้ยิ่งตื่นเต้น
แม้ลึก ๆ ในใจเธอจะเชื่อมั่นว่าหลินรั่วต้องทำคะแนนได้ยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน
“ตื่นเต้นอะไรกัน เสี่ยวรั่วทั้งฉลาดแถมยังขยันขนาดนั้น ไม่มีปัญหาแน่นอน!”
คำพูดนี้ซุนคุณปู่เป็นคนเอ่ย เขาดูสุขุมเยือกเย็นกว่าผู้เฒ่าซุนไท่ไท่มากนัก!
“ถูกแล้ว ๆ ไม่ว่าจะยังไง แค่เสี่ยวรั่วได้เข้าสอบเกาเข่าก็เป็นเรื่องที่เก่งกาจมากแล้ว!”